حضرت امام جواد ( عليه السلام ) فرمودند :
... خداوند متعال درعالم (( ذر)) خطاب به همه خلق اولين وآخرين ازپيغمبران واوصياء وملائكه وجن وانس وحيوانات و پرندگان و...فرمود :
بدانيد و آگاه باشيد كه ما امتي را بهتر ازامت پيغمبر آخرالزمان ايجاد ننموده ايم اما اين امت مرحومه معصيت مارا بجا مي آورند كه مستحق عذاب جنهم مي شوند آيا درميان اين خلق هست كسي كه ايشان را از ما بخرد وشفاعت نمايد كه نگذارد بدنهاي ايشان درجنهم بسوزد؟
احدي ازخلق اولين وآخرين بعد ازشنيدن اين ندا از جانب حق تعالي جوابي نداد و سخني عرض نكرد بارديگر به همين مضمون ندا ازجانب حق تعالي آمد وهيچ كس جوابي نداد، دفعه سوم نداء عظيمي آمد كه اي خلق اولين و آخرين، اي پيغمبران واي اوصياء و شهداء و صلحا و مؤمنين و ملائكه و جن وانس آيا درميان شما كسي هست كه برخيزد واين امت مرحومه را خريداری نمايد و درآخرت شفاعت نمايد و ايشان را از آتش جهنم نجات بخشد؟ كه ناگاه درميان خلق عالم از اولين و آخرين حضرت سيدالشهداء ابي عبدالله الحسين ( عليه السلام ) درجواب عرض كرد : لبيك اي خالق متعال من مي خرم ايشان را.
ندا آمد كه ياحسين ( فبِم تشتريهم و تشفعهم وتعتقهم من النّار) .
اي حسين پس ايشان را به چه چيز مي خري و شفاعت ميكني و ازآتش آزاد مي گرداني ؟
عرض كرد كه اي پرودگار ( بِمَا هُوَ اَحَبُّ اِلَيكَ )
به هر چيز ي كه عزيزتر است درنزد تو آنرا ميدهم و ايشان را ميخرم و شفاعت ميكنم.
ندا آمد ( مَا مِن شَيءٍ اَحَبُّ اِلَيَّ مِنَ النَّفسِ )
اي حسين هيچ چيز عزيزتر از جان نيست اگر راضي ميشوي كه آن را فدا كني من ايشان را به مي بخشم .1
همچنين درروايت ديگربه نقل ازام سلمه آمده :
روزي پيامبر اكرم ( صلي الله عليه وآله ) داخل خانه شد وپس از آن حسن وحسين ( عليهماالسلام ) داخل شدند و نشستند دردو طرف رسول خدا پس پيامبر( ص ) نشاند حسن را بر ران راست خود و حسين را برران چپ و گاهي ميبوسيد اورا و گاهي ديگري را كه دراين هنگام جبرئيل نازل شد و گفت :
اي رسول خدا آيا حسن و حسين را دوست داري ؟
فرمود : چگونه دوست نداشته باشم و حال آنكه دو گلهاي من و روشني چشم من مي باشند.
پس جبرئيل عرض كرد : اي پيامبر، خداوند حكم فرموده است بر اين دو سرنوشتي را كه بايد تو برآن صبرپيشه كني .
پيامبر فرمود : آن سرنوشت چيست اي برادر؟
گفت : حكم كرده بر حسن مرگ بوسيله سم را و برحسين آنكه سر از بدنش جدا شود . پس اگر ميخواهي دعا كن براي فرزندانت حسن وحسين وازخدا بخواه تا آنكه آنهارا ازسم و قتل نجات دهد واگر ميخواهي مصيبت آنها را ذخيره شفاعت گنهكاران امتت براي روز قيامت قرار بده .
پس پيامبر خدا ( صلي الله عليه وآله) فرمود:
اي جبرئيل من راضي هستم بر حكم پرودگارم و اراده نمي كنم غيراز آنچه خداوند اراده مي كند و دوست مي دارم دعاهاي خود را ذخيره شفاعت گنهكاران امتم قرار دهم و انجام دهد پرودگار درمورد فرزندانم آنچه را كه دوست دارد.2
زندگينامه
امام حسين ( عليه اسلام ) دومين فرزند اميرالمومنين امام علي ( عليه السلام ) وحضرت فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) درسوم شعبان سال چهارم هجري در مدينه چشم به جهان گشود.
شيخ طوسي ( ره ) و ديگران بسند معتبر ازحضرت امام رضا ( عليه السلام ) نقل كرده اند كه چون حضرت امام حسين (عليه السلام ) متولد شد ، حضرت رسول ( صلي الله و عليه وآله ) اسماء بنت عميس را فرمود: بياور فرزند مرا اي اَسماء.
اَسماء گفت : آن حضرت را درجامه سفيدي پيچيده بخدمت حضرت رسول ( صلي الله عليه وآله ) بردم.
حضرت اورا گرفت و در دامن گذاشت و در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت ، پس جبرئيل نازل شد و گفت :
حق تعالي تو را سلام مي رساند . ومي فرمايد : كه چون علي ( عليه السلام ) نسبت به تو به منزله هارون است نسبت به موسي ( عليه السلام ) پس او را به اسم پسركوچك هارون نام كن كه شبير است و چون لغت توعربي است اورا حسين نام كن .
پس حضرت رسول ( صلي الله عليه وآله ) اورا بوسيد و گريست و فرمود كه ترا مصيبتي عظيم درپيش است خداوند لعنت كند كشنده او را، پس فرمود كه اي اسماء اين خبررا به فاطمه مگو .3
شيخ كليني دركافي ازحضرت صادق ( عليه السلام ) روايت كرده كه حسين ( عليه السلام ) از فاطمه ( سلام الله عليها ) و اززني ديگر شير نياشاميد.
اورا به خدمت پيغمبر ( صلي الله عليه وآله ) می بردند و حضرت ( انگشت ) ابهام مبارك را دردهان او مي گذاشت واو مي مكيد.
پس گوشت وخون حسين ( عليه السلام ) ازگوشت وخون حضرت رسول ( صلي الله عليه وآله ) پيدا شد.
آري ، بدين سان امام حسين ( عليه السلام ) دردامن پيامبر رشد يافت. پيامبر بارها و بارها فرمودند : ( حسين مني وانامن حسين ) . ايشان حسين ( عليه السلام ) را بسياردوست مي داشتند.
درجمله اي از كتب عامه روايت شده كه حضرت رسول ( صلي الله عليه وآله ) دست حسين را گرفته و درحاليكه اصحابشان جمع بودند فرمودند:
اي مردم ، آنكس كه مرا دوست دارد وايشان و پدر و مادر ايشان را دوست داشته باشد ، درقيامت با من دربهشت است.
ابن شهرآشوب ازسلمان فارسي روايت كرده كه امام حسين ( عليه السلام ) بر ران رسول خدا( صلي الله عليه وآله ) جاي داشت پيغمبراورا مي بوسيد و مي فرمود : تو سيد ، پسر سيد و پدرسادات ، و امام ، پسرامام و پدراماماني ، وحجت ، پسرحجت و پدرحجتهاي خدائي ، ازتو نُه تن امام پديد آيند ونُهم ايشان قائم آل محمد ( عليهم السلام ) است .4
حضرت پيامبر ( صلي الله عليه وآله ) همواره و درهمه جا امام حسين ( عليه السلام ) را تكريم كرده وعلاقه خود را به ايشان ابراز مي كردند تاهمگان ازآن مطلع شوند وحتي درساعات آخر عمر پر بركتشان حسين ( عليه السلام ) را به سينه خويش چسبانيده وفرمودند : مرا با يزيد چه كاراست خدا بركت ندهد يزيد را و او را لعنت كند .
دراين هنگام پيامبرازهوش رفتند وهنگامي كه دوباره به هوش آمدند .
بازحسين ( عليه السلام ) را بوسيدند واشك ريختند و فرمودند : مرا با كشندگان تو در نزد خدا موقفي ( محل ديداري ) خواهد بود .5
بعداز ارتحال و فقدان پيامبر، امام حسين ( عليه السلام ) كه زينت دوش نبي بود ، شاهد سخت ترين ناعدالتي ها گشت ، حق پدرش امام علي ( عليه السلام ) غصب شد وبه مادر گراميش اهانت و جسارت شد.
بعد از شهادت مادرش حضرت فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) ايشان در دامان پرمهر پدر بزرگوارشان رشد و نمو يافته وبعد از شهادت اميرالمومنين در21رمضان سال 40هجري ، تحت امامت برادر گراميشان به مبارزه عليه ظلم وجور پرداختند تا اينكه در28صفر سال50 هجري بعد از به شهادت رسيدن امام حسن مجتبي ( عليه السلام ) امامت و سرپرستي امت اسلام را به عهده گرفتند .
سخاوت امام حسين ( عليه السلام )
امام حسين ( عليه السلام ) بسيار سخاوتمند و مهربان بودند به طوريكه درشهر مدينه ايشان را به عنوان كريمترين فرد مي شناختند ، چنانكه روايت شده :
روزي امام حسين ( عليه السلام ) ازكنارجمعي ازمساكين عبورمي كردند ، درحاليكه آنها عباهاي خودرا افكنده بودند و نان خشكي درپيش داشتند و مي خوردند. چون آن حضرت را ديدند ايشان را به خوردن طعام دعوت نمودند.
حضرت امام حسين ( عليه السلام ) ازاسبشان فرود آمدند و فرمودند خداوند متكبران را دوست ندارد . و نزدايشان نشست و با ايشان ازطعامشان تناول فرمود.
پس به آنها فرمودند : من دعوت شمارا پذيرفتم شما نيزدعوت من را بپذيريد. وايشان را به خانه خود بردند و دستوردادند ازآنها پذيرائي مفصلي كردند و آنها را مورد لطف خود قراردادند .6
همچنين درمورد جود و سخاوت آن حضرت روايت شده است :
روزي مرد عربي به مدينه آمد و پرسيد كه كريمترين مردم كيست ؟
گفتند : حسين بن علي ( عليه السلام ) ، پس به جستجوي آن حضرت پرداخت ، امام را داخل مسجد ديد كه ايشان درحال نماز بودند . پس آن مرد شعري درمدح سخاوت آن حضرت خواند ، چون حضرت ازنماز فارغ شدند به خانه رفتند و چهارهزار ديناررا در رداي خود كه ازجنس بُرد بود قرارداده وازشرم روي اعرابي ( ازقلت هديه) دست خود را ازشكاف درب بيرون كرده وآن زرها را به اعرابي دادند وازاوعذرخواهي نيز نمودند . مرد اعرابي آن زرها را گرفت وسخت گريست.
حضرت فرمودند : اي اعرابي گويا عطاي ما كم بوده.
آن مرد عرض كرد : نه ، براين مي گريم كه دست با اين جود و سخاوت چگونه درميان خاك خواهد شد .7
خصوصيات حميده و اخلاق پسنديده امام حسين (ع)
امام حسين (ع) همانند ائمه ديگر داراي صفات اماميه اي هستند كه البته كسي قادر به درك آن نبوده و زبان از گفتن آن الكن است و ليكن آن بزرگوار داراي صفاتي حميده خاصي بوده كه ما به اختصار آنان را ذكر مي كنيم .
- غيرت ديني
- عدم تحمل بار ذلت ارازل و اوباش و ستمگران
- شجاعت . ايشان حتي در آن هنگام كه يكه و تنها در عاشورا ماند و زخمهاي بيشماري بر بدن داشت ذره اي ترديد به خود راه نداده و حتي كسي چهره او را دگرگون و مضطرب نديد .
- عبادت : آن بزرگوار هنگامي كه در رحم مادر بود به تسبيح خدا پرداخته و صداي او به گوش مادر بزرگوارشان مي آمد.8 و حتي سر آن عزيز بالاي ني قرآن تلاوت مي نمود .9
- حيا : از صفت بارز حسين (ع) است و بارها و بارها حضرت در روياروئي با سائل و دردمندان حيا نموده و بيشتر از بيش به آنان عطا كرده اند . و يا مي توان حياء حضرت را در آن هنگام كه فردي اشتباه وضو مي گرفت .10
رأفت ومهربانی حسين بر غمديدگان :
امام حسين بر غمديدگان و مصيبت زدگان بسيار رؤف و مهربان بودند و نقل شده كه وقتي به عيادت امامة بن زيد تشريف بردند . او در حال احتضار بود . او آهي كشيده و گفت : و اعماه.
امام فرمودند غم تو از چيست ؟
گفت قرض دارم شصت هزار و نمي خواهم زير دين بميرم .
امام (ع) آن مال را حاضر ساخته و قبل از اينكه او وفات نمايد به طلب كاران او دادند .11
شدت عزم و اراده اي كه در خلاص نمودن خلق از عذاب الهي داشت به حدّي بود که به خاطر همين امر بار سنگين شهادت را پذيرفت تا به مقام شفاعت كننده نائل گردد .
آن حضرت آنچنان به اين امر اهتمام داشتند كه حتي خلاصي دشمنانش و يا تخفيف مجازات آنان را خواستار بود كه از آن جمله مي توان آن فرد را ذكر نمود كه به قصد قتل آن جناب آمد و حضرت بر روي او خنديدند و او را موعظه كردند .12
- شدت خوف آن حضرت از خداوند ، چنانچه نقل شده است آن حضرت در هنگامي كه وضو مي ساختند رنگ مباركشان دگرگون شده و بدنشان به لرزه در مي آمد .
امتياز هاي جهاد امام حسين ( عليه السلام ) باجهاد دراسلام
1- يكي از شرائط جهاد دراسلام اين بود كه اگر كفار از ده برابر مسلمين بيشتر بودند ديگرجهاد واجب نبود كه البته اين قضيه بعد از قوت اسلام و رشد و پيشرفت روز افزون آن به دو برابر تقليل يافت ولي امام حسين ( عليه السلام ) يك تنه با سي هزارنفر جنگيد وجهاد نمود.
2- دراسلام جهاد براطفال وشيوخ واجب نيست ولي درواقعه عاشورا كودكاني همچون قاسم وعبدالله بن حسن( ع ) وهمچنين پيرمردي مثل حبيب بن مظاهر به جهاد وجنگ پرداختند.
3- آن كافران با امام حسين ( عليه السلام ) ستمكارانه رفتار كردند زيرا خداوند ، جهاد و قتال وجنگ را درچهار ماه حرام نموده است اما اين ستمکاران در ماه حرام با امام به جنگ پرداخته ومظلومانه سرازبدنش جدا ساختند .
4- حتي اطفال وزنان كفار را نبايد درجنگ كشت حال اينكه ايشان طفل رضيع امام حسين ( عليه السلام ) حضرت علي اصغررا با تيرسه شعبه مذبوح نمودند.
5- اگركافري شرط مبارزه بگذارد ، براو يكدفعه هجوم نمی آورند. ولي آنان كه شرط نمودند يك يك به ميدان بيايند بعد مخالفت كرده و ازهرسوبه ايشان حمله ورشدند.13
6- ابتداي جنگ را بعدازظهر تعيين می کنند تا مقاتله طول نكشد وشب باعث شود كه هر دو سپاه استراحت كنند. درصورتيكه كوفيان ازابتداي سپيده دم با آن حضرت جنگ را آغاز كردند.
7- سر كافررا اگر بريدند ازمحل كارزار به جائي نقل نكنند . ولي سرامام حسين ( عليه السلام ) را هنگاميكه از بدن جدا ساختند شهربه شهر به كوفه وشام بردند.14
8- اگر كافر بزرگ قبيله خود است او راخفيف و خوار نسازند چنانكه حضرت علي ( عليه السلام ) درآن هنگام كه عمروبن عبدود را به هلاكت رسانيد و با وجود اينكه اوتمامي كفر بود حضرت متعرض اونشد و زره قيمتي واعلاي او را برنداشت ، حال اينكه دركربلا حتي پيراهن كهنه امام حسين ( عليه السلام ) را ربودند واو را عريان به روي خاكهاي گرم كربلا رها كردند.
9- اسلام حتي اجازه نداده كه كافران را مثله ( قطع نمودن اعضاء بدن كشته شدگان ) كنند وحتي حضرت اميرالمؤمنين علي ( عليه السلام ) امرفرمودند ، ابن ملجم را كه شقي ترين انسانها بود مثله نكنند.15اما ابن زياد ملعون فرماني بالاتر ازمثله كردن داد ودردستوري كه به ابن سعدداد گفت: چون حسين راكشتي بربدنش اسبها رابتازان ، هرچند بعد ازكشته شدنش ضرري به اوندارد ولي كلامي گفته ام كه بايد عمل شود.16
10- چون زنان كفار را اسيركردند نبايد آنها را بر كشته شدگانشان عبور دهند وحتي درخيبر هنگاميكه بلال صفيه را بركشته شدگان خيبر عبور داد حضرت رسول خدا ( صلي الله عليه وآله ) او را عتاب نمود.17وليكن در كربلا زنان را ازميان قتلگاه عبور دادند و حتي به اين هم اكتفا نكرده و سرهاي شهدا را همراه داشته وهمواره درپيش چشم اسيران آل الله بود تا وارد شام شدند.18
11- زنان اسير، ازكفار را اگرازخاندان سلطنتي بودند نبايد دربازار عرضه و به معرض فروش گذارند ودرمجلس ايشان را نياورده و رويشان را مكشوف نسازند ولي اينان برزنان آل الله جسارت كرده وحرمتشان را شكستند تا حدي كه شخص شامي بر يزيد ملعون گفت : اي يزيد اين جاريه را به من ببخش .19
12- يكي از شرائط امربه معروف و نهي از منكر اين است كه خطر جاني براي آن شخص نداشته باشد ليكن ارباب عشق حضرت سيد الشهداء ( عليه السلام ) با پذيرفتن خطر برجان خود وخاندان خود به اين امر پرداخت.
خصايص زمين كربلا
كربلا سرزميني كه خون عزيزترين فرزندان آدم درآن به ناحق جاري شد، زميني كه تمام انبياء در آن گريسته و به حزن واندوه مبتلا شدند ، داراي خصوصيات خاص ومنحصر به فردي است كه ازجمله مي توان به خصايص ذيل اشاره نمود .
ازكعبه معظم ونجف اشرف هم افضل است .20
اين زمين بيست چها رهزار سال قبل از كعبه خلق شده خداوند آنرا پاك وپاكيزه گردانيده اين زمين هميشه مبارك وپاكيزه بوده وخواهد بود وخداوند آنرا بهتراز زمينهاي بهشت قرارداده است وبهترين منازل ومساكن اوليا خدا درآن ميباشد .21
برطبق روايات وارده اين زمين هم اكنون از زمينهاي بهشت است .22
امام سجاد ( عليه السلام ) فرمودند :
چون زلزال قيامت برپا شود كربلا را بلند كنند واورا دربهترين جاي بهشت قراردهند كه نورآن دربهشت نمايان باشد ومانند ستاره اي درخشان وديدگان را بزند وآن زمين ميگويد منم آن زمين مباركي كه برداشتم جسد حضرت سيدالشهدا (عليه السلام ) وسيد شباب اهل بهشت را .23
ثواب تسبيح كردن با دانه هايي كه ازآن ترتبت است ثوابي هفتاد برابر دارد و گرداندن دانه هاي آن برابر ثواب تسبيح خداوند است .24
درآن خاك خاصيت شفا دهندگي قرار داده شده وشفاي هربيماري است .25
اگرآن خاك را درقبرمرده اي قرار دهند سبب امان ميت از عذاب ميباشد .26
سجده برآن خاك مقدس حجابهاي هفتگانه را كه مانع رسيدن وصعود به سماوات است پاره ميكند .27
گذاشتن آن خاك درمتاع تجارت سبب بركت وفزوني آن ميگردد .28
هركس درآن زمين مقدس دفن شود بدون حساب وارد بهشت ميشود .29
حورالعين و ملائك خودرا با آن تربت عظيم متبرك مي سازند .30
در اين زمين مقدس پيش ازشهادت حضرت امام حسين ( عليه السلام ) دويست نبي ودويست وصي ودويست سبط كه همه شهيد شدند ، در آنجا دفن شدن .31
بوئيدن اين خاك سبب ريختن اشك مي شود ، همانطور كه بيامبر و خود حضرت ابا عبدالله در آن هنگام كه آن خاك را بوئيدند اشك ريختند .32
اين تربت به دست هر ملكي كه به زيارت حضرت رسول مشرف شد ، رسيده . و هر پيامبري كه به زيارت كربلا آمده است خود را بدان متبرك ساخته است. پس آنجا مقام و جايگاه همه انبيا است.33
----------------------------------------------------------------
موضوعات مرتبط:
امتحان امام حسین (علیه السلام) در عالم (ذر)